Hoi allemaal,
Na een paar pittige trainingsweken op de grasbanen van Rosmalen was het eindelijk tijd om naar Engeland af te reizen. Voorafgaand aan Wimbledon, speelden we eerst een groot toernooi in Roehampton. Een ITF1000 toernooi waar veel punten te verdienen zijn. Ik had een pittige loting en mocht meteen tegen de Japanse Momoko Othani. Hoewel ik in de eerste set niet veel games naar me toe trok had ik wel het idee dat het goed ging komen. Ik won uiteindelijk met heel goed tennis met 16 60 61 de wedstrijd en was door naar de kwartfinale. Die speelde ik tegen mijn Nederlandse collega Jinte Bos. En die wedstrijd liep hartstikke lekker. Voor mijn gevoel had ik bijna overal een antwoord op. Ik won met 62 60. Daarna speelde ik de halve finale tegen Diede de Groot. Maar daar kan ik kort over zijn, dat was hem niet. Ik speelde niet goed en verloor dik. Naast het enkelspel hebben Diede en ik het ook tot de finale geschopt in het dubbelspel. Helaas konden we de finale niet spelen door een blessure van Diede. Toch was het fijn om weer naast haar te staan.
Na de dagen in Roehampton kwam de grote klapper, het heilige gras van Wimbledon. Het is denk ik de mooiste slam van allemaal. Het is er gewoon zo mooi, en zo onwijs sjiek. Normaal draag ik nooit wit, maar voor die ene week per jaar maak ik graag een uitzondering.
Ik speelde mijn eerste wedstrijd tegen KG Montjane. De vorige ontmoeting verloor ik nog in drie sets. Maar nu stond er een andere Aniek. Ik zat er echt lekker in en won met 64 62. Diede en ik mochten de tweede dag ook in actie komen in het dubbelspel. We speelden tegen Othani/Guo. En het ging als een speer!! Ik was helemaal in mijn element kan ik je zeggen. Die wonnen wij met 63 62.
Na deze super goede wedstrijden mocht ik het in de kwartfinale opnemen tegen Diede in het enkelspel. En ik krijg er nog steeds pijn in de buik van als ik denk aan hoeveel kansen ik onbenut heb gelaten. Maar het is wat het is, ik verloor met 46 67. (12-14) Ik kreeg niet heel lang de tijd om mijn enkel te verwerken omdat we die zelfde middag de halve finale dubbel al mochten spelen. En daarin heb ik weer gestreden en alles geprobeerd, maar het was net niet genoeg. Diede en ik verloren in drie sets van het Chinese duo Li/Wang. En zo zat Wimbledon er voor mij op. Teleurgesteld over mijn eindhalte maar onwijs trots op mijn vooruitgang in een zeer korte tijd. In vergelijking met Roland Garros, stond er een andere Aniek op de baan. Eentje die de strijd aangaat.
D’ran!
Liefs,
Aniek
