Ciao tutti,
Omdat ik niet vond dat ik lang genoeg thuis was, besloot ik maar om nog een toernooi te spelen haha. Ik speelde de Internazionali di Rome WC500. Een middelgroot toernooi (qua punten) in het prachtige Rome.
Op woensdag vertrok ik midden in de nacht zelf naar Dusseldorf om vanaf daar naar Rome te vliegen. Alles ging goed! Maar helaas had ik ook het slechte weer mee genomen, want helaas konden we de eerste dag niet trainen. Gelukkig kwam de zon op de donderdag tevoorschijn en kon ik mij goed gaan voorbereiden op de wedstrijden.
Vrijdag mocht ik laat in de middag starten aan mijn wedstrijd tegen Ksenia Chasteau. Ik raakte de ballen eigenlijk hartstikke goed, alleen gingen ze niet in. Klein probleempje haha. Ik verloor de eerste set met 6-3. Omdat ik me moest hergroeperen ging ik na de eerste set even naar het toilet. Daarna kwam het met bakken uit de lucht en werd de wedstrijd gestaakt. Alle banen stonden blank. Door de grote hoeveelheid regen hadden ze niet eens de kans om de covers op de banen te leggen. Dus ik mocht mijn wedstrijd de volgende dag voortzetten.
Dankzij een telefoongesprek met Robin had ik een andere strategie en had ik wel de rust in mijn koppie gevonden. Uiteindelijk na een heel lange strijd, en nog een regenonderbreking, wist ik de wedstrijd te winnen met 36 63 76. Door naar de halve!
Die mocht ik na een korte pauze meteen erachteraan spelen. Ik speelde tegen Zhu. Gelukkig wist ik die wedstrijd zonder al te veel poespas naar mij toe te trekken. En dan zou je denken, dat je na 5 uur op de baan wel genoeg getennist hebt voor die dag. Nee…. We mochten ook nog dubbelen! Gelukkig vind ik dat nooit een straf maar juist één van de leukste dingen binnen het tennis. Ik stond ook weer sinds een lange tijd naast mijn maatje Diede. We wonnen de halve finale van Angelica Bernal en KG Montjane met een prima score van 63 62. Half 1 lag ik in bed, na een dag gravelbijten en heen en weer gesjouw over het immens grote tennispark. Ik was KAPOT.
De volgend dag speelde ik mijn finale tegen Lizzy de Greef. Nog steeds vermoeid en een beetje duf ging ik de wedstrijd in. De eerste set heb ik goed en moedig tennis laten zien. Maar daarna verloor ik een beetje de grip op de games en ook op de kwaliteit in mijn slagen. En een jonkie als Lizzy maakte daar goed gebruik van. Ik mocht haar uiteindelijk feliciteren met de winst. 62 16 36. Heel lang balen zat er niet in, want Diede en ik mochten de dubbelfinale al snel daarna spelen. We speelden tegen Kamiji/Zhu. Een voor ons al bekend koppel. Twee speelsters die de rally net zo lang blijven spelen totdat jij zelf de fout maakt. Maar met een goed plan van de coaches hebben we hem er toch uit weten te trekken. En ja, ook weer een driesetter. 36 61 10-5. Doubles winners!
De week was mooi, maar ook lichamelijk zwaar. Daarom ben ik nu ook maar wat blij dat ik thuis ben om even de batterij weer op te laden. Ik heb zelfs een dag vrij gekregen! Lang stilzitten zal ik niet doen, want het is volgende week weer tijd om naar Barcelona te gaan voor een WC1000 en daarna de grote klapper Roland Garros.
Mede dankzij de steun van mijn sponsoren is het mogelijk dat die weken Robin mee kan gaan. Want in deze gekke tijden met oorlogen etc is het reizen heel erg duur geworden, en is het moeilijk om quitte te spelen.
Dus Grazie Mille, deze mooie overwinning is voor jullie.
Liefs,
Aniek
